Rysowanie ptaków stało się dla mnie czymś więcej niż tylko ćwiczeniem plastycznym. Kiedy zatrzymuję się nad ich sylwetką, ułożeniem skrzydeł czy kształtem dzioba, zaczynam zauważać detale, które na co dzień łatwo umykają. Każda kreska wymusza uważność: czy ogon jest zaokrąglony czy bardziej klinowaty, czy upierzenie ma jednolity kolor, czy może przechodzi w delikatne cieniowania.
Dzięki temu procesowi stopniowo uczę się patrzeć na ptaki jak na indywidualne gatunki, a nie tylko ogólne „ptaki w locie”. Rysowanie staje się formą obserwacji – im więcej szczegółów staram się oddać, tym lepiej zaczynam rozumieć różnice między gatunkami. To, co wcześniej wydawało mi się nieistotnym drobiazgiem, nagle okazuje się cechą kluczową dla rozpoznania: układ pasków na skrzydłach, kształt głowy, proporcje ciała.
W ten sposób sztuka i nauka łączą się ze sobą. Rysując, nie tylko rozwijam swoje umiejętności rysunkowe, ale także uczę się cierpliwości, spostrzegawczości i rozpoznawania tego niezwykłego bogactwa form, jakie kryje świat ptaków.
